Wednesday, June 17, 2026

ناصرالدین‌شاه ، سلطان عبدالعزيز ، آیت‌الله خامنه‌ای و بهاییان

 Zia Jaberi

🌿🍀🌿


ناصرالدین‌شاه ، سلطان عبدالعزيز ، آیت‌الله خامنه‌ای   و بهاییان


بقلم مریم دادگر : 

از سوی سه تن  از حاکمان جهان اسلام ، ناصرالدین‌ شاه قاجار سلطان ایران ،  سلطان عبدالعزيز  حاکم امپراتوری عثمانی   و آیت‌الله خامنه‌ای  رهبر حکومت اسلامی ایران ،  سه فرمان تاریخی  در رابطه  با « مسئله بهاییان »  و  « محو » و « طرد »  آنان از جامعه‌ای که  در آن زندگی می‌کنند  صادر شده است .  این نوشته  نگاهی دارد  به این  سه حکم  و تأثیر آنها  بر زندگی بهاییان .


حکم اول : فرمان ناصرالدین‌شاه . 


روز ۸ دی‌ ماه  ۱۲۲۷ خورشیدی  ( ٢٩ دسامبر ۱۸۴۸ ) ، ناصرالدین‌شاه قاجار  طی حکمی  به مهدیقلی میرزا  حاکم دارالمرز  مازندران دستور داد  با استفاده  از تمام  قوای مملکت « رفع غائله و دفع فساد و فتنه و آشوب و اغتشاش بابی‌ها » کند و تأکید کرد : « برداشتن اینها  از صفحه روزگار  و روی زمین بر همه‌ کس  واجب و از  لوازم دین است  و ضروری  مذهب  و ملت همین است »  و باید  « بالکلیه این معدود را  قلع و قمع نمایند که آثاری از آنها باقی نباشد » . [1]


بعد از آنکه  « قلع و قمع » بابیان  باعث  « برداشتن آنها  از صفحه روزگار »  و محو  و حذف آنان  از جامعۀ ایران نشد ، با تحریک  و همکاری علمای شیعه  و همراهی حکومت‌های‌ قاجار و عثمانی تصمیم  بر این شد که  بهاءالله مؤسس آیین بهایی  از ایران اخراج شود . با اعلان این حکم ، در روز ۲۲ دی‌ ۱۲۳۱ خورشیدی  ( ۱۲ ژانویه ۱۸۵۳ )  بهاءالله  به اجبار تهران را  به مقصد بغداد  ترک کرد . بعد از بغداد ، وی  به استامبول  و ادرنه  تبعید شد  و از آنجا  با فرمانی که  سلطان عبدالعزیز  در تاریخ ۵ مرداد ۱۲۴۷ خورشیدی  ( ۲۶ ژوئيه ۱۸۶۸ ميلادی ) صادر کرد ، در قلعۀ عکا واقع  در منطقۀ فلسطین آن زمان  زندانی شد . [ 2 ]


 


حکم دوم : فرمان سلطان عبدالعزيز [ 3 ]


روز ۱۰ شهریور ۱۲۴۷ خورشیدی  ( ۳۱ اوت ۱۸۶۸ ) ، کشتی بادبانی حامل بهاءالله  و همراهانش که  حدود هفتاد نفر بودند  به ساحل قلعۀ عکا رسید . تبعیدشدگان که  شامل  زن  و  مرد  از کودک شش‌ماهه  تا پیر سالخورده بودند  بعد از پیاده شدن  از کشتی ، تحت نظارت سربازان عثمانی  و در مقابل ديدگان کنجکاو  مردم عکا  به داخل قلعه وارد شده  و در سرباز خانه قدیمی شهر زندانی شدند .


سه روز پس از ورود به قلعه ، گروه تبعیدیان را  به مسجد  الجّزار در مرکز شهر بردند  تا فرمانی  از سلطان عبدالعزيز را  به اطلاع آنها و اهالی شهر برسانند . سلطان عبدالعزيز  در این فرمان  به حاکم عکا  امر کرده بود  که  « میرزا حسینعلی  و جمعی  از اصحابش  به حبس ابد  در قلعه عکا  محکوم گردیده‌ اند ،  وقتی به قلعه رسیدند  و تسلیم شما شدند  ایشان را  در داخل قلعه  مادام‌ العمر  مسجون کنید  و مراقبت کامل مجری دارید که با احدی  آمیزش ننمایند  و از محلی  به محلی  حرکت نکنند و دائماً  تحت نظر دقیق باشند » [ 4 ]  در این فرمان شدید ، تبعیدیان  نه تنها  به زندان ابد محکوم شده‌ بودند  بلکه  به حاکم عکا تأکید شده بود  که  « مراقبت کامل مجری » دارد  تا از هرگونه معاشرت  و آمیزش آنان  با مردم عکا  جلوگیری شود . هدف سلطان عثماني  از اين فرمان ، « طرد »  بهاییان  از جامعه‌ای بود  كه  به آن  تبعید شده بودند  تا مبادا  اهالی محل از طریق معاشرت  از آنان  تأثیر پذیرند . [ 5 ]


حکم سوم :  فتوای آیت‌الله خامنه‌ای  رهبر حکومت اسلامی : 


روز دوشنبه ۸ مرداد ۱۳۹۲ خورشیدی ، ( ۳۰ ژوئیه ۲۰۱۳ میلادی ) ۱۴۰ سال  بعد از حکم سلطان عبدالعزيز ، فرمانی  از سوی آیت‌الله خامنه‌ای  در مورد  « عدم معاشرت با بهائیت »  صادر شد .  آیت‌الله خامنه‌ای  به عنوان  « رهبر حکومت اسلامی ایران » ،  در این فتوا  از پیروان خود خواست  تا  از  « هرگونه معاشرت » با بهایی‌ ها  خودداری کنند . [ 6 ]  اگر فرمان سلطان عبدالعزیز  حاکم عثمانی  مبنی  بر پرهیز از  هر گونه معاشرت  با بهاءالله  و حدود  ۷۰ نفر  یارانش  در دیار غربت بود ،  آیت‌الله خامنه‌ای  با فتوای منع معاشرت  با بهاییان  در حقیقت  حکم « طرد »  بزرگترین اقلیت دينی  غیر مسلمان ایران  با چند صد هزار عضو را  در وطن خودشان  صادر کرد .


مخالفت روحانیون شیعه با بهاییان  از همان اوایل  شکل‌گیری این دیانت آغاز شد  و روحانيت شيعه  همیشه سعی کرده « بهائی‌ستیزی را  به تکلیفی دینی  برای شیعیان »  تبدیل کند .[ 7 ]


بعد از انقلاب اسلامی  و به‌طور عمده  با شروع دوران رهبری آیت‌الله خامنه‌ ای ، گروهی  از مراجع نزدیک  به وی  فتواهایی مبنی بر کافر  و نجس بودن بهاییان صادر کردند ، اما اعلان علنی حکم طرد و اجتناب از معاشرت از سوی رهبر کشوری که صدها هزار بهایی  تحت رهبری وی زندگی می‌کنند  و بر اساس قانون از حقوق شهروندی برخوردار هستند  بسیار نادر است . اعلام منع معاشرت  با بخشی از جمعیت یک کشور  توسط رهبر آن  یعنی محروم کردن رسمی آنها  از حقوق ابتدایی  نظیر  حق تحصیل ، استخدام  در بخش عمومی ، کسب و کار  و ارتباط‌گیری با دیگر اعضای جامعه . این فتوا  به معنی حذف فیزیکی تدریجی بخشی  از جامعه ایران است .  [ 8 ]  حتی آیت‌الله خمینی  در زمانی که عنوان رهبر حکومت اسلامی  و مرجع تقلید شیعیان را به دوش می‌کشید ، فتوای علنی  عدم معاشرت  با بهاییان را صادر نکرده بود . [ 9 ] . 

🌿🍀🌿



No comments:

Post a Comment