تقدیم به عزیزانی که چون ریشه در بیشه عشق وطن دوانده اند . در ایران عزیز با وجود مصائب و دشواری های بیشمار کماکان در گلشن دل های هم میهنان خود نهال دوستی کاشته و درخت یاری می پرورند
گر از ایران جدا گردم،
به دنبال کجا گردم؟
وطن اینجا،
وفا اینجا ،
همه عشق و صفا اینجا ،
عزیزان خدا اینجا ،
بدیع ینجا ،
منا اینجا ،
شهیدان بهاء اینجا ،
اگر دستم کمی تنگ است،
اگرپایم کمی لنگ است،
اگر بر فرق من سنگ است،
گریز از کشورم ننگ است.
قدوم ربّ اعلی را،
به جز ایران کجا جویم؟
وفا و مهر و احسان را،
به جز ایران کجا جویم؟
رَوَم شیراز پر غوغا،
پر از عطر و پر از رؤیا
پر از بوی خوش گلها،
گلی چون حضرت اعلی
رَوَم به اصفهان روزی،
به آن نصف جهان روزی
همان شهری که مهمان بود،
در آن قائم دو صد روزی
رَوم نور و رَوَم تبریز ،
به تبریز بلا انگیز ،
رَوَم یزد و رَوَم نیریز ،
که هر دو گشته خون آمیز
رَوَم تهران پر از فریاد،
که حق زآنجا ندا سر داد،
بهاءالله در تهران ،
خبر از دین بهتر داد ،
فساد از هر کجا سر زد،
به هر جا رنگ ماتم زد
هنوز ایران پر از نور است،
ز آفتها کمی دور است ،
پر از عشق است،
پر از نور است،
وطن باقی چنان هور است ،
چو بیت العدل فرموده است،
که ایران رو به بهبود است،
خیالم جمع و آسوده است ،
گر از ایران جدا گردم،
به دنبال کجا گردم؟
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
