Thursday, November 19, 2026

شرح ایمان شهید مجید عزیزالله اشجاری

 از مجله پیام بهائی شماره ۸


شرح ایمان شهید مجید عزیزالله اشجاری

در سال 1325 وقتی یکه و تنها برای ادامه تحصیل از دیار خود کرمان به ارض طا نقل مکان نمودم همانند بسیاری از جوانان شهرستانی و به اصطلاح چشم و گوش بسته، در دریای پر تلاطم طهران غرق و در برابر دو انرژی متضاد، یکی محیط آلوده از هوس های شیطانی و دیگری محیط مسدود ولی گشاده از روح و روحانیت تشکیلات امری قرار گرفتم. سپاس درگاه جمال اقدس ابهی را که علیرغم همۀ کشش های ظاهری ذائقه انگیزی که محیط آلوده طهران و بخصوص فضای کافه بارهای شبانه در خیابان لاله زار داشت. تقدیر الهی از یک سو و برنامه های پیش نویس شده اش از سوی دیگر موجب گردیدند که این حقیر با یک دسته از یاغی های آن روز آشنا شده و این آشنائی آنچنان عمیق گردد که به خانه و کاشانه اش راه یابم.

این یاغی که هیچ شبی را قبل از ساعت سه صبح به پایان نمی رساند و به قول مرحوم مادرش هیچ صبحی را نیز بدون سردرد ناشی از می گساری شبانه شروع نمی کرد. در درون معجون عجیبی بود به نحوی که در اوائل کمتر میسرم می شد در برابر هر مسأله ای ولو با استدلال متقن امری او را قانع نمایم. چرا که او با اندک اطلاعات جسته و گریخته ای از امرالله و نیز مطالعات زیادی در تئوری های ظاهر فریب کمونیستی و در رأس آنها آلوده بودن در قدرت ظاهری حاصل از یاغیگری و چاقوکشی و دارودسته داشتن، کمتر به گفتار و استدلال گوش فرا می داد و از هنه مهمتر کمتر میسر می شد با او در گوشه ای نشسته و دو نفری به بحث بپردازیم زیرا همیشه تعدادی نوچه او را احاطه کرده و به اصطلاح به شاخ سبیلش قسم یاد می کردند.

از آنجا که اراده و نیت جمال قدم بر آن بود که از چنین جوانی خلق جدید فرموده و از لجن زار متعفن اجتماعات شبانۀ کافه بارها، لاله ای زیبا و گلی بارور و طراوت بخش برویاند، کم کم و به کمک تعدادی از دوستان جوان آن زمان او را قانع نمودیم که برای حفظ سلامت جسم هم که شده بعضی شب ها در خانه به استراحت بپردازد تا در چنین فرصت هائی امکانات بارور نمودن او در دامن امرالله میسر شود. کم کم با همت بی دریغ دوستان، آقای اشجاری محیط کافه بارها را به تدریج ترک نموده و اوقات خویش را در بیوت تبلیغی و بخصوص بیوتی که توسط دانشمندانی چون مرحوم سید عباس علوی در منزل آقای عباس حداد و یا شهید جلیل کمال الدین بخت آور در خیابان باغشاه برگزار می گردید مصروف می نمود.

این عبد بارها و بارها در درون و بیرون از دوستان آن زمان و دیگران سپاس خود را در بذل وقت و همت خود برای زنده ساختن آقای اشجاری بر زبان آورده ام و اکنون نیز لازم دیدم ذکر آنان را زینت بخش شرح زندگی آقای اشجاری نمایم.

آقای اشجاری قریب یک سال و چند ماه مرتباً در بیوت تبلیغی شرکت نموده و به موازات آن به مطالعات امری می پرداخت امَا علیرغم بسط اطلاعات و درک ظاهری کلیه استدلالات نقلی و عقلی، قلبش متأثر از ایمان نشده و فکرش هنوز تحت الشعاع تئوری های مارکسیستی بود. دقیقاً به یاد دارم مادر پیرش که هم اکنون در غرفات جنت ابهی جلیس مؤمنین و موقنات آستان جمال کبریاست در تمامی اوقات دعا و مناجات سر را به آسمان بلند می کرد و التجایش از حضرت بهاءالله آن بود که "یا حق، عزیز را به درگاهت بپذیر" آن مؤمنۀ جلیله بارها می گفت: "من مطمئن هستم که عزیزالله بالأخره فضای درونش با صاعقه ای از ارادۀ جمال مبارک شعله ور خواهد شد".

در این جا بد نیست به شرح آن صاعقه، صاعقه ای که به قلب مطمئن مادر خطور یافته بود، بپردازم.

دقیقاً روز چهارشنبه دوازدهم مرداد 1337 بود که به اتفاق آقای عزیزالله اشجاری به بیت تبلیغی آقای سید عباس علوی در منزل آقای عباس حداد واقع در خیابان شیراز رفته بودیم. در آن شب آقای عزیزالله اشجاری همانند اکثر جلسات قبل، به نحوی مستند با جناب علوی به بحث پرداخته و در پایان هر بحث علیرغم اقناع کامل سری تکان می داد و می گفت: "فکر و مغزم قانع است زیرا جوابی ندارم امَا درونم قانع نیست".

در آن شب آن صاعقۀ موعود از پس پردۀ ارادةالله خارج شد تا خلق جدیدی را که حق جل جلالـه وعدع فرموده بود به ظهور برساند. آقای سید عباس علوی با حالتی کاملاً روحانی که نمودار روحانیت و صفای درونشان بود و از جبین مبینشان معلوم بود که در برابر جناب اشجاری دچار چه عاطفه ای رقیقه ای شده بودند، چانه اشان را با دستۀ عصایشان تکیه داده و رو به آقای اشجاری چنین گفتند: (نقل از دفتر خاطرات)

" فرزندم ... شما با مطالعات متعدد در رشته های متضاد در بحرانی قرار گرفته ای که جز دست خدا دست دیگری قادر به نجاتتان نیست زیرا فکر و مغزتان قانع است اما تقلیب روحانی نشده اید" و سپس به شرح تصدیق خود پرداخت و تأثیرات روحانی امرالله را بر قلب خود با حلقه های اشکی که بر چشمانشان احاطه یافته بود بیان داشتند. شنیدن شرح تصدیق و بیوگرافی کوچکی از زندگی جناب علوی آن هم به زبان خودشان تأثیری در حاضرین در جلسه کرده بود که همگی و قبل از همه قطرات اشک از دیدگان آقای اشجاری فرو ریخت. جلسه ای بود که جز روح نداشت و عمیقاً احساس می شد که تأییدات غیبی جمال قدم جلسه را احاطه کرده بودند. این عبد حسب الامر جناب علوی مناجاتی از ادعیۀ حضرت ولی مقدس امرالله را تلاوت نمودم و وقتی چشم باز کردم خداوند و روح مقدس شارع مقدس را گواه می گیرم که قیافه و طرز نگاه و حالت ظاهری آقای اشجاری به کلی تغییر یافته بود. از چشمان درشت و پر جذبه شان برق جدیدی شعاع داشت و با نگاهی کوتاه به این حقیر گفتند:

متشکرم، آنجا که تلاوت گردید "هل لنا من مأمنً الَا انت" زبان دل من بود. جلسۀ بیت پایان یافت و مثل همیشه دوش بدوش یکدیگر پای پیاده عازم منزلمان در ناحیۀ چهارصد دستگاه شدیم . اما حق علیم شعاع روحانیه اش را آنچنان صاعقه انگیز به قلب جناب اشجاری رسوخ داده بود که در سکوتی مطلق فرو رفته و بر خلاف همیشه آرام آرام و متفکر قدم برمی داشت. معلوم بود که در دل ایشان جنگ اضداد پایان یافته و نشئۀ روح راه یافته است. آن شب بدون اغراق تا ساعت شش صبح یعنی طلوع آفتاب مشغول دعا و تضرع بودیم و ایشان اصرار داشتند صلات کبیر را مرتباً از رو خوانده و در هر لحظه در کلماتش غرق شوند. از آن روز به بعد هرگز به یاد ندارم که جناب اشجاری جملۀ "یا اله الوجود و مالک الغیب والشهود" از نماز کبیر را بشنوند و منقلب نشوند زیرا به گفتۀ خودشان به یاد آن شب می افتند که بارقۀ حقیقت و عنایت جمال مبارک قلب و روحشان را روشن نموده بود.

از مجله پیام بهائی شماره 82.



No comments:

Post a Comment